Citatio.pl
2020-03-25

Zwiastowanie Przenajświętszéj Maryi Panny

Zaszło w ostatnim roku przed Chrystusem Panem.

Tajemnica Wcielenia Słowa Przedwiecznego, to jest tajemnica, w ktoréj Bóg stał się człowiekiem a która spelniła się właśnie w chwili Zwiastowania, pocztaną być powinna za początek wszystkich świętéj naszéj religii tajemnic. Jest ona podstawą naszéj wiary, arcydziełem wszechmocności najwyższego Boga, źródłem największego szczęścia naszego, bo rozpoczęciem naszego odkupienia: słowem, jest według wyrażenia Pisma Bożego, przedewszystkiém tajemnicą niepojętéj dobroci i miłości Boga dla ludzi. „A jaśnie wielka jestto tajemnica pobożności, pisze święty Paweł, która jest oznajmiona w ciele, usprawiedliwiona jest w duchu, okazazała się Aniołom, opowiedziana jest poganom, wiarę jéj dano w świecie, podniesiona Jest do chwały” (I. Tymot. III. 16). To téż dla tego, że chwila, w któréj Anioł Gabryel zawiadomił przenajświętszą Maryą Pannę o tém, że w jéj przeczystém łonie Bóg ma stać się człowiekiem, jest właściwie chwilą od któréj rozpoczyna się wiara chrześcijańska i że z nią spłynęły wszystkie łaski odkupienia — dla tego, Kościół wszystkie tajemnice jakie ona w sobie zawiera określa bardzo trafnie pod tém jedném wyrażeniem ZWIASTOWANIE: to jest objawienie nam, zawiadomienie całego rodu ludzkiego w osobie przenajświętszéj Panny, o tém wielkiém, niezrównaném szczęściu, jakiego dostąpiliśmy przy przyjściu na ziemię Syna Bożego!

Przypatrzmyż się w jaki sposób ta wielka i najdroższa dla nas tajemnica odbyła się:

W nieprzebraném miłosierdziu Swojém oddawna, bo zaraz po upadku pierwszych naszych rodziców Adama i Ewy, postanowił Pan Bóg zesłać Syna Swojego na ziemię, dla naszego zbawienia, dla przywrócenia nam prawa do Nieba, utraconego i zamkniętego przed nami po grzechu pierworodnym. Lecz żeby Syn Boży, druga Osoba Trójcy przenajświętszéj, Zbawca nasz, Bóg prawdziwy, przyszedł na ten świat zadośćuczynić za grzechy nasze sprawiedliwości Ojca Przedwiecznego, potrzeba było, aby rodząc się z niewiasty, wziął na Siebie ciało i duszę ludzką, a przez to aby nie przestając być Bogiem był razem i człowiekiem. Więc wstrzymywał się Ojcie niebieski z zesłaniem Zbawiciela na ziemię, aż się pojawi niewiasta tak święta, tak doskonała, tak miła Bogu, jak przystawało na Tę, która miała stać się Matką Boga samego w ludzkiém ciele rodzącego się.

Owoż tą niewiastą, ubłogosławioną najszczególniéj między wszystkiemi niewiastami, była przenajśewiętsza Marya Panna. Pan Bóg przeznaczając ją na Matkę Syna Swojego jednorodzonego, obdarzył Ją wszelkiemi, jakie tylko na istotę stworzoną zlać może łaskami, i takowych udzielił Jej w najwyższym stopniu w jakim je kto po Bogu posiadać może, a to od chwili Jej niepokalanego Poczęcia. Pan Bóg bowiem, udziela każdemu z ludzi takie łaski i dary, i w takim stopniu, jakie każdemu są potrzebne, do jak najdoskonalszego spełniania tego posłannictwa, do jakiego go przeznacza. Miarkujmyż jakie i jakiego stopnia musiały być łaski, któremi Bóg obdarzył Maryą, kiedy Ją przeznaczał do najwyższéj godności jaką sobie wyobrazić można, do najwyższéj godności jaka tylko być może po niezrównanéj godności samego Boga, przeznaczając Ją Sobie Samemu za Matkę. Ztąd téż według zdania wszystkich Ojców świętych, Marya była tak łaski pełna, i że bez porównania przewyższała wszystkich najświętszych ludzi i najpierwszych Aniołów. Była tak doskonałą, tak świętą, że jak się wyraża święty Bonawentura: „Bóg który może wywieść z nicości tysiące światów doskonalszych od tego jaki istnieje, doskonalszéj istoty od Matki przenajświętszéj nie mógłby już stworzyć.” (S. Bonav. in spec. Virgii. VIII.)

Taką tedy była Marya, przeczysta Dziewica, poślubiona Józefowi świętemu, i z nim w ubogim swoim domku w Nazarecie, cicho i spokojnie żyjąca, pracy ręcznéj i modlitwie jedynie oddana. Rozradowało się na Jéj widok miłosierdzie Boskie, i już dłużéj nie chcąc zwlekać odkupu świata, postanowił Pan Bóg zesłać na ziemię Syna Swojego, obierając Mu na Matkę przenajświętszą Pannę Maryą. Owszem wielu Ojców świętych jest tego mniemania, iż Pan Bóg przewidziawszy iż w czasie pojawi się tak niezrównanéj świętości istota jak Marya, od wieków, i nawet bez względu na potrzebę odkupienia ludzi przez wcielenie się Boga, postanowił był zstąpić w Jéj przeczyste łono, i za sprawą Ducha Świętego uczynić Ją Matką Swoją, według człowieczeństwa. Ci więc Ojcowie utrzymują, Że Pan Bóg głównie z miłości ku przenajświętszéj Pannie przyjął na Siebie człowieczeństwo, aby naturę ludzką już tak doskonałą jaką była u Maryi, z naturą Boską, połączyć w Swojéj Osobie, i jakby ją ubóstwić.

Gdy więc nadeszła chwila spełnienia się tego najdobrotliwszego wyroku Boga, dnia pewnego, przenajświętsza Panna załatwiszy Swoje zwykłe zajęcia, w ubogiéj swojéj izdebce w któréj zwykle modliła się, trwała na pobożném rozmyślaniu. Czytając Pismo Boże i rozważając przepowiednie Proroków o przyjściu Syna Bożego na ziemię, a z tego co się podówczas działo na świecie, miarkując iż już blizkiemi są te czasy, przenajświętsza Panna z nadzwyczajną w téj chwili gorącością ducha, błagała Boga, aby już dłużéj nie zwlekał Swojego największego miłosierdzia, i aby zesłał z nieba na ziemię Syna Swojego. Lecz pełna najgłębszéj pokory nie odgadywała, ani nawet śmiała to przypuszczać, iż Ona będzie Matką Pana i Zbawcy naszego.

Aż oto niespodzianie, staje przed Nią Gabryel Anioł Pański, zesłany z nieba do Niéj od Boga i rzecze: „Bądź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami.” Naco Marya, zrazu przerażona tém widzeniem, nic nie odpowiada, aż Anioł znowu do Niéj: „Nie bój się, o Pani moja, mówi, nie bój się o! Maryo! albowiem znalazłaś łaskę u Boga. Oto za sprawą Ducha Świętego poczniesz i porodzisz Syna Boskiego, i nazwiesz Imię Jego Jezus. Ten będzie wielki a jako Syn Boży, będzie zwan Synem Najwyższego i będzie królował,… a królestwa Jego nie będzie końca.” Wtedy Marya nie mogąc zrazu pogodzić tego, co Jéj zwiastuje Anioł, ze ślubem swoim wiecznego dziewictwa, rzekła do Anioła: jakże się to stanie, gdy męża nie znam i nigdy znać nie będę. A „Anioł odpowiedziawszy rzekł Jéj: Bóg Duch Święty trzecia Osoba Trójcy przenajświętszéj zstąpi na Ciebie, i moc Najwyższego ocieni Cię. Przetoż co się z Ciebie narodzi święte, będzie… Synem Bożym.” (Łuk. I. 28. 35.)

Wtenczas przenajświętsza Panna, przeniknąwszy już całą tajemnicę spełnić się mającą, pomimo Swéj pokory, albo raczéj dla tego, że była pokorną, nie śmiejąc opierać się wyrokom Boga, i temu dowodowi Jego najwyższéj ku Niéj i ku całemu rodowi ludzkiemu miłości, i Sama miłości Boga pełna: „Oto ja, rzecze, służebnica Pana mojego, niech mi się stanie według słowa twego. I w tejże chwili Boskie Słowo stało się Ciałem”, (Łuk. I. 36.) to jest Syn Boży za sprawą Ducha Świętego przyjął na siebie ciało ludzkie i duszę ludzką, w przeczystym żywocie Maryi, i Marya stała się wtedy najprawdziwszą Matką Boga, a więc po Bogu Istotą najświętszą, najwyższą, najdoskonalszą, któréj po Bogu koniecznie najgłębsza cześć należy się od ziemi i Nieba całego. Dla tego téż jak Sakrament Ciała i Krwi Pańskiéj z powodu że w sobie zawiera Boga obecnego nazywamy przenajświętszym Sakramentem, jak o Hostyi konsekrowanéj z tejże przyczyny mówimy przenajświętsza Hostya, tak i Maryi tytuł przenajświętszéj z tychże powodów i tém bardzićj się należy, gdyż Ona w łonie Swojém świętém z własnéj krwi poczęła Boga, w łonie Swojém Go nosiła i od tego czasu stawszy się Jego Matką, być Nią nigdy nie przestaje. 1

Ustanowienie święta Zwiastowania, sięga Apostolskich czasów. Co większa utrzymują Ojcowie święci, iż jest ono z postanowienia Saméj Matki Bożéj. „Święto Zwiastowania, pisze Benedykt XIV Papież, sięga tak dalekiéj starożytności, że można sądzić, iż źródło swoje wzięło w miłości i wdzięczności Matki przenajświętszéj względem Boga. Co roku obchodziła ona Sama z niewymowną pobożnością, pamiątkę dobrodziejstw Boskich, które w dniu tym na Nią i na cały ród ludzki spłynęły. Apostołowie zaś zapatrując się na ten dowód pobożnéj wdzięczności w Matce Bożej, poczytali sobie za obowiązek, naśladować tak święty przykład, a nawet nakazali, aby wielka tajemnica w dniu tym zaszła, na całym świecie uroczyście obchodzoną była.” (Bened. XIV. de festis B V M)

Przy dzisiejszéjto tajemnicy, pierwszy raz poczęło odmawiać się przyniesione przez Anioła z nieba na ziemię ZDROWAŚ MARYA.

Pożytek duchowny

Na szczególne uczczenie pamiątki Zwiastowania, jest zwyczaj w Kościele Bożym, dzwonienia codziennie trzy razy: z rana, w południe i w wieczór, i odmawiania wtedy trzech Pozdrowień Anielskich przeplatanych słowai Pisma Bożego, streszczającemi w sobie szczegóły téj wielkiéj tajemnicy. Staraj się w tychże porach, odmawiać najpobożniéj te modlitwy, licznemi odpustami, i za zmarłych ofiarować się mogącemi, nadane.

Modlitwa (kościelna)

Boże, Któryś w przeczystym żywocie przenajświętszéj Maryi Panny, w chwili Zwiastowania Jéj o tém przez Anioła, w ciało ludzkie Słowo Twoje przyoblec raczył; spraw pokornie prosimy, abyśmy wyznając Ją prawdziwą Boga Rodzicielką, Jéj téż miłościwém pośrednictwem za nami do Ciebie, wspomożeni byli. Przez te- goż Pana naszego i t. d.

Na tę intencyą Zdrowaś Marya.

Żywoty świętych Pańskich o. Prokopa kapucyna (1882), s. 238–240.

Footnotes:

1

Dla czego ze wszystkich Sakramentów świętych tylko Sakrament Ciała i Krwi Pańskiéj, nazywamy Przenajświętszym? — Dla tego że zawiera w sobie Boga żywego. Dla czego Hostyą pokonsekrowaną nazywamy Przenajświętszą? — Także dla tego że pod postaciami, pod przypadłościami jej chleba zawiera się Bóg żywy. A jakżeby i Maryi nie należał się tytuł Przenajświętszej, gdy Ona tegoż Boga nie tylko zawarła w Sobie, lecz Go w przeczystym żywocie Swoim poczęła. Tytuł Najświętszéj należy się Jej za to, że jest wyższéj świętości od każdego innego Świętego, a tytuł Przenajświętszej dla tego, że posiadała w Sobie Boga, zamykała Go w łonie Swojém jako Matka Jego, a od tytułu przez to nabytego przecież nigdy nie odpadła,

Tags: Maryja „Żywoty Świętych Pańskich” o. Prokopa Kapucyna Zwiastowanie
Creative Commons License
citatio.pl by Citatio.pl is licensed under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License.