Citatio.pl
2020-06-07

Uroczystość Trójcy Przenajświętszéj

Ustanowioną została około roku Pańskiego 1320.

(Treść nauki katolickiej o tajemnicy Trójcy przenajświętszéj.)

Chociaż wszystkie niedziele i wszystkie święta i uroczystości w roku całym, mają na głównym celu oddanie czci Trójcy przenajświętszej, gdyż wiemy to i wyznajemy że Pan Bóg do którego wszelką cześć religijną odnosimy, jest jeden we trzech Osobach, słusznie jednak ustanowioną została osobna na to uroczystość. Jest stałym i powszechnym w Kościele zwyczajem stanowić święta na szczególne uczczenie najważniejszych tajemnie wiary naszéj, i na podziękowanie Bogu za największe Jego łaski. Owóż, najszczytniejszą tajemnicą wiary katolickiej jest tajemnica Trójcy Przenajświętszéj, a jedném z największych dobrodziejstw dla nas Boga, jest objawienie jéj ludziom i obdarzenie wiernych wiarą w tę świętą, a tak wzniosłą, i według niektórych, niedostępną samemu rozumowi ludzkiemu prawdę. Uroczystość dzisiejszą obchodzono już w niektórych miejscach od jedenastego wieku. Opat Rupert, w dziele swojém o obrzędach kościelnych, wydaném na początku wieku XII, wspomina o niéj, jako o uroczystości już powszechnie przyjętéj, i wszędzie obchodzonéj. Jednak postanowioną wyraźnie i nakazaną całemu Kościołowi, została dopiéro przez Papieża Jana XXII, około roku Pańskiego 1320.

Ponieważ tajemnica Trójcy Przenajświętszéj jest najwyższą tajemnicą wiary naszéj, na któréj wszystkie inne się opierają i przez nią wszystkie inne się tłómaczą, wyłożymy tu w krótkości naukę o niéj Kościoła świętego.

Objawienie Boże uczy nas, co zresztą i sam rozum naturalny przyznaje, że Bóg jest jeden: Stworzyciel nieba i ziemi. Nie mając początku i końca, jest Istotą najwyższą, najświętszą, niezmienną, wieczną, nieograniczoną, nieskończoną, niepojętą: słowem niewymownéj dla języka ludzkiego doskonałości. Posiada wszelką władzę i potęgę, wszelką mądrość i dobroć, sprawiedliwość i miłosierdzie; a także zażywa Sam w Sobie najwyższéj chwały, i najwyższego szczęścia. Jest początkiem i arcywzorem i końcem wszystkiego co tylko istnieje; wszystkie światy, i na nich wszystkie twory i ziemskie i niebieskie w porównaniu z Jego majestatem, są jakby pyłek prochu, albo raczéj jakby były niczém, jakby ich wcale nie było.

Lecz chociaż Bóg jest tylko jeden, i niemożliwém jest aby było kilku Bogów, — bo w takim razie musiała by być między niemi różnica; jeden byłby mniejszy a drugi większy, a więc skoro mniejszy już nie byłby najwyższą Istotą jaką jest Bóg prawdziwy — chociaż, mówię, Bóg jest tylko jeden, nie jest wszelako w Bóstwie Swojém, jakby powiedzieć, usamotnionym. Wiara bowiem uczy nas, że w Bogu jedynym co do Jego istoty nierozdzielnéj i nie składającéj się z żadnych części, są tak nazwane językiem kościelnym: Trzy Osoby a jak to wyraża język grecki trzy hypostazye to jest trzy osobistości trzy odrębności, które dla ułatwienia sobie o tém pojęcia nazywamy Ojcem, Syném i Duchem Świętym. Bóg jest Ojcem, o ile jako Istotą odwieczna, odwiecznie Siebie Samego poznając, wydaje w Sobie Samym Swój obraz, a który jest mu tak najzupełniéj podobny, że aż zupełnie jest mu równym, zupełnie jest takimże Bogiem jak nim jest Bóg, który rodzi w Sobie to poznanie Siebie. Bóg jest Synem, o ile tym sposobem od wieków poznany przez Siebie, jest swoim własnym najdoskonalszym, a więc równym oryginałowi który obrazuje, obrazem. Jest nakoniec Duchem Świętym, Duchem miłości, o ile Bóg Ojciec widząc od wieków w sobie Swój rodzący się z niego Obraz, który zowiemy Synem Jego, miłuje go całą potęgą Boskiéj swojéj miłości, i o ile tenże Obraz Jego niby Syn stawając się Jemu równym Bogiem, podobnąż miłością granic niemającą bo Boską, miłuje swego Ojca, i ztąd wydają z Siebie w Sobie od wieków i ciągle, tę trzecią Osobę, tę trzecią Swojéj jedynéj istoty odrębność.

Nie masz wątpliwości, że Pan Bóg objawił był tę tajemnicę Patryarchom i Prorokom Starego Zakonu. Jakoż, znajdujemy tego świadectwa bardzo wzniosłe i wyraźne w księgach Pisma Bożego, które oni układali za szczególném natchnieniem i pod ciągłym wpływem Ducha Świętego, a mianowicie w księgach Rodzajów, w Psalmach, w Przypowieściach, w Eklezyastyku i w wielu Prorokach. Jednak nie ogłaszali téj tajemnicy Żydom, których byli nauczycielami, gdyż znając ich skłonnych do bałwochwalstwa, obawiali się aby słysząc o trzech Osobach w Bogu, nie wzięli Je za trzy bóstwa odrębne, i nie wpadli w błędy, w które powpadały były wówczas wszystkie inne ludy. Przytém, pojęcie Tajemnicy Trójcy Przenajświętszéj, zawsze przechodzące ograniczony rozum ludzki, — bo tajemnica ta sięga już aż saméj istoty Bóstwa, a jakże ją rozum ludzki mógłby dosięgnąć, — była jeszcze bardziéj nieprzystępną dla pojęcia przed wcieleniem się drugiéj Osoby tejże Trójcy Przenajświętszéj, przed przyjściem Syna Bożego na ziemię. Na ogłoszenie téż, odsłonienie przed ludźmi tak szczytnéj prawdy, potrzeba było aż takiego Mistrza, takiego nauczyciela jakim był Zbawiciel, i Jemu to dopiéro zawierzyła Trójca Przenajświętsza posłannictwo odkrycia téj prawdy ziemianom. W istocie bowiem, ścisły zachodzi związek pomiędzy tą tajemnicą a tajemnicą Wcielenia i Odkupienia. Bo jakżebyśmy zrozumieć mogli, że Bóg Ojciec zesłał Boga Syna Swojego na ziemię aby nas odkupił, i że Bóg Syn stał się pośrednikiem i pojednawcą naszym przed swoim Ojcem, gdybyśmy nie wiedzieli że w Boga jest Ojciec i Syn, którzy są dwoma pierwszemi Osobami Trójcy przenajświętszej? I jakbyśmy zrozumieć mogli, że Bóg Syn wysłużył nam i zesłał nam niewymownéj ceny dar Boga Ducha Świętego, aby uzupełnić dzieło naszego uświęcenia przez wlanie w dusze nasze tegoż Boga Ducha Świętego, gdybyśmy nie wiedzieli, że On jest trzecią Osobą w Bogu?

To téż Pan Jezus, często w Ewangeliach świętych, wspomina o tych trzech Boskich Osobach: 1-o Często wymienia Boga Ojca jako Syn Jego, i z tego to powodu Żydzi bluźnili, oskarżając, że Zbawiciel śmie ogłaszać się Synem Bożym, a Boga Swoim Ojcem mianuje. 2-o Naucza najwyraźniéj że Sam jako Bóg, jest Bogu Ojcu współistotnym, równym we wszystkiém, a to gdy mówi że cokolwiek posiada Sam, posiada to Jego Ojciec, a cokolwiek posiada Ojciec, toż samo i On posiada; że kto Jego widzi, widzi i Ojca, gdyż On jest w Ojcu, a Ojciec w Nim; że to co mu dał Ojciec, jest rzeczą granic niemającą, i że On i Ojciec są jedną i tąż samą Istotą, są jedném i témże samém. 3-o Także w bardzo wielu miejscach mówi o Osobie Ducha Świętego, i ogłasza Jego Bóstwo: jak naprzykład gdy zowie Go Duchem Prawdy, którego świat przyjąć nie może, gdyż ani go zna ani widzi; kiedy oświadcza że potrzeba jest aby Sam odszedł dla zesłania tego Boskiego Ducha, i przyrzeka że będzie prosił o Niego Ojca Swojego, jako o dar godności niezrównanéj, o Pocięszyciela najwyższego i najdoskonalszego, który zastąpi Jego własną nieobecność na ziemi. 4-o Mówi i o wszystkich trzech Osobach razem, jak między innemi w tych słowach: „Pocieszyciel Duch Święty, którego Ojciec poszle w imię Moje, on was wszystkiego nauczy” 1. I znowu: „Gdy przyjdzie Pocieszyciel którego Ja wam poszlę od Ojca, On o mnie świadectwo dawać będzie” 2; i nakoniec jak najwyraźniéj mówiąc: „Idąc tedy nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego” 3.

Księgi Dziejów Apostolskich są podobnież napełnione nauką o tajemnicy Trójcy przenajświętszéj, a szczególnie Ewangelia i listy świętego Jana, który głównie wyświecał Bóstwo Zbawiciela. W tych mówi on pomiędzy innemi: „Trzéj są którzy świadectwo dają na Niebie, a tymi są: Ojciec, Słowo to jest Syn i Duch Święty, a ci trzéj jedno są” 4.

Święty Paweł w listach swoich, także wyświeca Bóstwo Syna i Ducha Świętego, i współistotność trzech Osób Trójcy przenajświętszéj. Święty Augustyn w tém znaczeniu bierze ten ustęp z listu tego Apostoła do Rzymian gdzie mówi on: „Albowiem z Niego [to jest od Boga], i przez Niego i w Nim jest wszystko; Jemu chwała na wieki” 5, i te trzy wyrażenia od Niego, przez Niego i w Nim, stosuje do trzech Osób w Bogu.

Wiele téż i Soborów powszechnych, wiarę w tajemnicę Trójcy przenajświętszéj najwyższą swoją powagą utwierdziło, i już najwznioślejsza prawda ta dziś jest w najspokojniejszém posiadaniu Kościoła Bożego, a każdy z nas, niejako z mlekiem ją wysysa. Prośmy więc tylko Boga, aby nas w wierze w nią utwierdzać raczył, gdyż we wszystkiém co się tyczy wiary świętéj, za łaskąto tylko Jego, serca nasze mogą się jéj prawdami przejąć, a żadne ludzkie wywody i dowody, bez tego, na nie się nie przydadzą,

Pożytek duchowny

Prośmy gorąco Boga, aby nam dał żywą wiarę, jak we wszystko co nas Kościoł naucza, tak i w tajemnicę Trójcy przenajświętszéj, abyśmy trwając w téj wierze świętéj aż do śmierci, zasłużyli sobie oglądać przenajświętszą Trójcę w przyszłém życiu, co właśnie stanowi wieczną szczęśliwość i wieczne uciechy. Słusznie pisze święty Bernard: „Wielką jest ta tajemnica, lecz trzeba ją czcić, a nie badać ciekawie. Zuchwalstwem jest zaciekać się w nią, obowiązkiem wierzyć, życiem wieczném poznać ją dokładniéj.” 6

Modlitwa

Chwała Ojcu, który mnie mocą Swoją wywiódł z nicości i stworzył na obraz i podobieństwo Swoje; chwała Synowi, który mądrością Swoją od piekła mnie wyzwolił i do Nieba wstęp mi otworzył. Chwała Duchowi Świętemu, który miłością Swoją obdarza mnie bezustannie wszystkiemi łaskami do zbawienia mojego potrzebnemi. Chwała trzem osobom jedynego Boga w Trójcy nierozdzielnego, Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu, jak była na początku przed wiekami, gdy Bóg Sam w Sobie najwyższéj chwały zażywał; jaką jest teraz gdy Mu ją oddaje całe Niebo i ziemia i stworzenie wszelkie, i jaką będzie zawsze, gdy na wieki wieków chwalić Go i wielbić dusze wybrane nigdy nie przestaną. Amen.

Na cześć Trójcy Przenajświętszéj: Zdrowaś Marya.

Żywoty świętych Pańskich o. Prokopa kapucyna (1882), s. 345–347.

Footnotes:

1

Jan XIV. 26.

2

Jan XV. 26.

3

Mat. XXVIII. 19.

4

1. Jan V 7.

5

Rzym. XI. 36

6

S. Bern. Lib. 5. de Consid.

Tags: Trójca Święta „Żywoty Świętych Pańskich” o. Prokopa Kapucyna
Creative Commons License
citatio.pl by Citatio.pl is licensed under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License.