Citatio.pl
2020-12-21

Mowa 19 na post grudniowy – św. Leon Wielki

Św. Leon Wielki, Mowy (Księgarnia św. Wojciecha), 1958, s. 63–66.

  1. Kiedy Zbawiciel pouczał uczniów swoich, a w Apostołach cały swój Kościół, o przyjściu królestwa Bożego i o końcu czasów tego świata, mówił do nich: „A miejcie się na pieczy, aby kiedy nie były obciążone serca wasze obżarstwem i opilstwem i troskami tego żywota” (Łk 21, 34). Przestroga ta, najmilsi, nas oczywiście dotyczy, nam bowiem jest niewątpliwie bliskim ów dzień przepowiedziany, choć zakryty. Każdy człowiek powinien być przygotowany na jego przyjście, aby on nikogo nie zastał albo oddanym brzuchowi, albo pogrążonym w doczesnych troskach. Codziennym doświadczeniem to możemy stwierdzić, umiłowani moi, że sytość ciała przytępia bystrość umysłu, a obfitość pokarmów. zmniejsza żywość usposobienia. Przyjemności stołu przynoszą tedy szkodę zdrowiu fizycznemu, jeśli roztropnym umiarkowaniem nie ograniczy się żądzy podniebienia i nie odejmie jej tego, co prędzej czy później wywołuje jakąś dolegliwość. Ciało nie może niczego pożądać bez duszy, przez nią czuje ono i rusza się. Ale dusza winna odmawiać niejednego ciału, sobie podległemu, i wewnętrznym nakazem powstrzymywać zewnętrznego człowieka od nieprzystojnych postępków. Wyzwolona jak najbardziej z cielesnych pożądań, powinna duchowo zatapiać się w Bożej mądrości, aby tutaj, gdzie rozgwar ziemskich trosk cichnie, kosztować nieba w modlitwie. Chociaż na ziemi trudno prowadzić takie życie bez przerwy, ale można doń powracać, aby duchowe sprawy zajmowały nas częściej, niż cielesne. Gdy zaś większą część życia poświęcimy tak wzniosłemu zadaniu, to i doczesne nawet sprawy przekształcą się na skarby nieskazitelne.
  2. Tak pożyteczną wstrzemięźliwość nakazują nam zwłaszcza posty kościelne. Z natchnienia Ducha Św. są one tak przez cały rok rozłożone, że każda pora roku niesie nam przykazanie wstrzemięźliwości. Mianowicie na wiosnę mamy post czterdziestodniowy przed Wielkanocą, w lecie przed Zielonymi Świątkami, jesienny post obchodzimy we wrześniu, zimowy zaś w obecnym miesiącu, grudniu. Poznajemy stąd, że wszystko podlega Boskim przykazaniom i że cała przyroda staje do usług słowu Bożemu, by nas pouczać. W ten sposób cztery pory roku, jakby cztery Ewangelie, uczą nas, co mamy głosić i co czynić. „Niebiosa rozpowiadają chwałę Bożą”, powiada prorok, „a dzieła rąk Jego oznajmia firmament. Dzień dniowi opowiada słowo, a noc nocy podaje wiadomość” (Ps. 18, 2). Cóż jest poza tym, przez co nie przemawiałaby do nas Prawda? Jej głos słyszymy w dzień, jej głos słyszymy w nocy. Piękno świata, stworzonego przez jednego Boga, nie przestaje kłaść nam na serce tej wielkiej nauki: poznawajcie Boga z dzieł Jego 1! Służcie nie stworzeniom, jeno Stwórcy wszechrzeczy. Jeśli tedy wstrzemięźliwość wykorzenia wszelkie występki, jeśli, gruntowną będąc, pokonywa wszelkie żądze: chciwości, pychy, rozwiązłości, któż nie zrozumie, jak przemożną obronę mamy w postach? Żądają one, aby powstrzymywać się nie tylko od potraw, ale od wszelkich żądz cielesnych. Zbyteczny byłby trud głodzić się, a nie wyzbywać się woli przewrotnej!! I próżny mozół dręczyć ciało postem, a nie cofać się od zamiaru grzeszenia! Ciała, nie ducha, to post: karcić ciało i trwać w tym, co szkodliwsze jest od wszelkich zbytków. Cóż pomoże duszy, że pozornie odgrywa rolę pani, ale w istocie jest sługą i niewolnicą? Cóż jej pomoże, że cialu swemu niby rozkazuje, ale naprawdę traci swą samodzielność? I rzeczywiście najczęściej musi ona znosić kaprysy swego sługi krnąbrnego, gdy Bogu, Panu swemu, należnej służby nie oddaje. Gdy przeto ciało powstrzymuje się od pokarmów, dusza niechaj powstrzymuje się od błędów! Podług prawa swego królewskiego Pana niechaj sądzi o wszystkim, o co troszczymy się i czego pragniemy na ziemi!
  3. Niechaj pamięta ona, że Bogu przede wszystkim dłużna jest miłość, potem bliźniemu; wszystkie swe pragnienia powinna kierować według tej normy: ani czci należnej Bogu nie uchybić, ani pożytkowi tego, który takim, jak i ona jest sługą. A na czym polega cześć Boga, jeśli nie na upodobaniu sobie w tym, co Bogu się podoba? Na czymżeż ona polega, jeśli nie na tym, że wola nasza nie sprzeciwia się Jego przykazaniu? Jeśli tego chcemy, czego On chce, nasza słaba natura bierze siłę od tego, od kogo samą wolę otrzymaliśmy. „Albowiem Bóg”, jak mówi Apostoł, „sprawuje w was i chcenie i wykonanie” (Fil. 2, 13). Jeżeli tedy człowiek używać będzie dóbr, danych sobie od Boga, na chwałę dającego i powściągnie te pragnienia, o których wie, że mu tylko szkodzić mogą, to ani nie da się unieść pysze, ani złamać nieszczęściu. Powściągnie bowiem w sobie i zawiść złośliwą, i rozwiązłość nieczystą, i gniewną zapalczywość, i mściwą żądzę. A w ten sposób oczyści się prawdziwym postem i zasmakuje w nieskazitelnych uciechach. Będzie on umiał przetwarzać na skarb niebieski nawet ziemskie bogactwa, zużywając je na duchowe cele; mianowicie nie dla siebie gromadząc, co otrzymał, jeno pomnażając z dnia na dzień swoje posiadanie (w niebie) przez to, co innym rozdaje. Dlatego upominamy was, najmilsi, ojcowskim sercem: czyńcie ten post grudniowy owocnym dla siebie przez hojne jałmużny, radując się, że waszą ręką Pan biednych swoich karmi i przyodziewa! Mógłby zapewne im także udzielić tych środków. których wam udzielił. W niewysłowionym jednak miłosierdziu swoim wolał, aby oni uświęcali się przez znoszenie niedostatku, wy zaś przez świadczenie miłosierdzia 2. W środę przeto i w piątek pośćmy, w sobotę zaś odprawiajmy wigilie u św. Piotra, aby i modły nasze, i posty, i jałmużny swoimi prośbami wesprzeć raczył u Jezusa Chrystusa, tego Pana naszego, który z Ojcem i z Duchem Świętym żyje i króluje na wieki wieków. Amen.

Footnotes:

1

Por. Rzym. 1, 20.

2

Por. Mowa 16, 1.

Tags: św Leon Wielki post suche dni Adwent
Creative Commons License
citatio.pl by Citatio.pl is licensed under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License.