Citatio.pl

Wpisy z tagiem "lichwa":

2020-12-19

Mowa 17 na post grudniowy – św. Leon Wielki

Św. Leon Wielki, Mowy (Księgarnia św. Wojciecha), 1958, s. 53–59.

  1. Najmilsi! Przykazania Ewangelii mają silne oparcie w nauce Zakonu, bo niejedno ze Starego Testamentu przeszło i do praktyki Nowego. Właśnie praktyki pobożne, przyjęte w Kościele, stwierdzają, że Pan nasz Jezus Chrystus „nie przyszedł rozwiązywać Zakonu, ale (go) wypełnić” (Mt. 5, 17). Aczkolwiek bowiem ustały znaki, zapowiadające przyjście naszego Zbawiciela, aczkolwiek minęły figury, bo Prawda Wieczna przez zjawienie swoje położyła im koniec, to jednak przepisy, zaprowadzone przez światłą pobożność, czy to dla unormowania obyczajów, czy też dla szczerego kultu Bożego, trwają i u nas nadal tak, jak były wprowadzone. Co było stosowne i dla jednego, i dla drugiego Testamentu, bynajmniej nie ulegało zmianie 1. Do takich praktyk należy uroczysty post grudniowy. Obchodzimy go teraz właśnie dorocznym zwyczajem. Sama słuszność i pobożność domagają się tego, aby złożyć dzięki dobroci Bożej za plony; ziemia je wydała gwoli utrzymania ludzi, ale posłuszna najwyższym rządom Opatrzności. By okazać, że ochotnym sercem pragniemy spełnić tę powinność, przy poście i wstrzemięźliwości winniśmy też podjąć praktykę jałmużny. Niechaj w ten sposób na glebie serca naszego wyrośnie i różdżka sprawiedliwości, i owoc miłości chrześcijańskiej. Zasłużymy sobie na miłosierdzie u Boga, świadcząc Jego biednym miłosierdzie. Boć najprędzej wysłuchuje Bóg modlitwę wtedy, gdy ją poprą uczynki miłosierne 2. Kto nie odwraca swego serca od ubogiego, Boże ucho ku sobie z łatwością nakłania, jak sam Pan o tym świadczy: „Bądźcie miłosierni jak i Ojciec wasz miłosierny jest, odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczono” (Łk. 6, 36). Czyż może być nad tę łagodniejsza sprawiedliwość i łaskawszy jej wymiar, skoro wyrok Sędziego spoczywa w ręku podsądnego? „Dawajcie, a będzie wam dano” (Łk. 6, 38) powiada ten Sędzia. Jakże szybko przecinają te słowa wszelkie wahania i małostkowe obawy i wszelkie ociągania się powodowane skąpstwem, skoro ludzie mają zabezpieczenie w przyrzeczeniu Najwyższej Prawdy, że co rozdadzą, będzie im zwrócone.
  2. Trwaj przeto, ty, co Chrystusa wyznawasz, w szczodrym usposobieniu niezachwianie! Dawaj, abyś miał co odbierać z nawiązką, siej, abyś miał co żąć, rozsypuj hojnie, abyś miał co zbierać! Nie lękaj się ubytku, nie biadaj, że zysk twój niepewny! Mienie twoje wzrośnie, gdy nim mądrze szafować będziesz. Pożądaj sprawiedliwej korzyści z praktyki miłosierdzia i o wieczną zabiegaj prowizję! Bóg, twój dobroczyńca, chce, abyś i ty był dobroczyńcą. Ten, co majątek dał w darze, rozdawać go bliźnim każe 3. Jego to słowa: „dawajcie, a będzie wam dano”. Chwytaj oburącz szczęśliwy warunek tego przyrzeczenia! Wprawdzie bowiem nie posiadasz nic, czego byś nie wziął, wszystko jednak, co rozdasz, twoim pozostaje. Kto przeto przywiązany jest do grosza, i pragnąłby mienie swoje powiększać bez końca, niech zacznie taką właśnie świętą lichwę uprawiać i wzbogacać się w ten sposób, żeby ani nie wyzyskiwać trudnego położenia ludzi łaknących, ani też nie wikłać ich, udając rzekomo ich dobrodzieja, w długi, których potem spłacić nie mogą! Przeciwnie, niech zostanie wierzycielem mówiącego te słowa: „dawajcie, a będzie wam dano”, i jemu niech oddaje procent, pomnąc na jego powiedzenie: „tąż miarą, którą mierzycie, będzie wam odmierzono” (Mt. 7, 2). Kto jakieś dobro wielce sobie ceni, a nie chce go trwale posiadać, samemu sobie sprzeniewierza się i szkodzi. Zbieracz doczesnych procentów, choćby najbardziej powiększył swe mienie i chociażby zdobył i zgromadził nieprzeliczone skarby, z próżnymi rękami, biedny zejdzie z tego świata: „albowiem”, jak powiada prorok Dawid, „gdy zginie, nie weźmie wszystkiego, ani nie zstąpi z nim sława jego” (Ps. 48. 10). Gdyby on dobrze życzył duszy swojej, dobra swoje powierzyłby temu, co najpewniej poręcza za biednych i największe płaci procenty. Niestety! niesprawiedliwy i bez czoła chciwiec, — udając dobrodzieja w chwili, gdy oszukuje, — nie ufa Bogu i Jego niezawodnej poręce, wierzy natomiast człowiekowi, skwapliwie drżącą ręką podpisującemu rewers. Ponieważ uważa za pewniejsze to, co mu teraźniejszość daje, niż co mu przyszłość obiecuje, słusznie go często spotyka, że gonitwa za niezasłużonym zyskiem staje się mu powodem zasłużonej straty.
  3. Niezdrowa pogoń za zyskiem na złe wychodzi zawsze lichwiarzowi, bez względu na taki lub inny jej wynik. Czy straci, czy zarobi, szkody na duszy nie uniknie on nigdy: nieszczęśliwy, gdy nie może odebrać, co pożyczał, jeszcze więcej godny jest ubolewania, gdy odbiera, czego nie dawał. Precz tedy z niegodziwą lichwą w ogóle! Wyzysku urągającego ludzkości nie wolno dopuszczać! Choć bowiem z niesprawiedliwych i krzywdzących procentów rośnie majętność, ale wniwecz obraca się tedy bogactwo ducha; na lichwie zarobek — to duszy nagrobek! Co zaś Bóg sądzi o tego rodzaju ludziach, daje nam poznać święty prorok Dawid. Kiedy zapytał: „Panie, któż będzie mieszkał w przybytku Twoim, albo kto odpocznie na górze Twojej świętej?” (Ps. 14, 1), otrzymał taką naukę od Boga: ten znajdzie trwały na wieki pokój, kto przestrzegając w swym życiu innych zasad uczciwości, także „pieniędzy swych nie dał na lichwę” (Ps. 14, 5). Dalekim przeto (według tych słów) będzie od przybytku Boga i nie wstąpi na górę Jego świętą, kto oszukańczy zysk z pieniężnej lichwy ciągnie. Kto cudzą krzywdą pragnie się wzbogacić, słusznie ukarany będzie wiecznym ubóstwem 4.
  4. Wy zaś, najmilsi, ponieważ ufacie z całego serca obietnicom Pana, unikajcie trądu chciwości i czyńcie święty i mądry użytek z darów Bożych. Wolno wam cieszyć się z Jego szczodroty, dołóżcie przeto starań, aby i inni mogli podzielać waszą radość 5! Wielu bowiem odczuwa brak tego, czego wy macie pod dostatkiem. Potrzeby bliźnich nastręczają wam sposobność do naśladowania dobroci Boga. Niechaj przez was przechodzą na innych dobrodziejstwa Boże tak, abyście, sami dobrze zarządzając doczesnymi dobrami, nabywali wieczne. W środę przeto i piątek pośćmy, w sobotę zaś odprawiajmy wigilie u św. Piotra Apostoła; jego wstawiennictwo niechaj nam wszystkim wyjedna Bożą opiekę, przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Footnotes:

1

Por. Mowy 20, 1; 92, 1.

2

Por. Tob. 4, 7.

3

Ustęp ten może służyć za przykład wybitnych cech stylu Leonowego: paralelizmów, kontrastów, gry słów i rymowania.

4

O lichwie mówi też Leon w Ep. 4, 3…

5

Por. Mowa 16, 1.

Tags: św Leon Wielki post suche dni Adwent lichwa
Pozostałe wpisy
Creative Commons License
citatio.pl by Citatio.pl is licensed under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License.