Citatio.pl

Wpisy z tagiem "Objawienie Pańskie":

2021-01-13

Mowa 31 na Narodzenie Pańskie – św. Leon Wielki

Św. Leon Wielki, Mowy (Księgarnia św. Wojciecha), 1958, s. 132–135.

  1. Po tak niedawnym. obchodzie dnia urodzin Zbawcy świata z nienaruszonej Dziewicy, czcigodne święto Objawienia daje nam utrwalenie tegoż wesela. Bezpośrednie bowiem następstwo pokrewnych sobie uroczystości nie pozwala zastygać żarowi silnej wiary. Sprawać tu zbawienia wszystkich ludzi, skoro cały świat dowiadywał się już wówczas o dzieciństwie „pośrednika między Bogiem i ludźmi” (1 Tym. 2, 5), gdy ten przebywał jeszcze w maleńkiej mieścinie. Aczkolwiek bowiem wybrał on naród żydowski, a z tego narodu jedną rodzinę, by wziąć z niej naturę właściwą całej ludzkości, nie chciał jednak pozostawić narodzin swoich ukrytych w szczupłych ścianach matczynego domu. Wolą jego było dać się poznać niebawem wszystkim, boć dla wszystkich raczył zstąpić na ziemię. Trzem tedy Mędrcom ze Wschodu ukazała się gwiazda o niezwykłym blasku (Mt. 2, 1). Jasnością swoją i pięknem odbijając od innych ciał niebieskich, musiała zwrócić na siebie wzrok patrzących i nasunąć niezwłocznie domysł, że to niezwykłe zjawisko nie może być bez celu. Sam tedy sprawca znaku daje jego zrozumienie patrzącym; co dał zrozumieć rozkazuje szukać; siebie pozwala w końcu znaleźć jako uwieńczenie poszukiwania.
  2. Wędrują tedy trzej mężowie pod przewodnictwem niebieskiego światła, nie spuszczając z oka gwiazdy, co wskazuje drogę, a jasny łaski Bożej blask wiedzie ich do poznania Prawdy. Po ludzku biorąc rzeczy, sądzili oni, że narodzin króla, takim znakiem oznajmionego, w królewskim należy poszukiwać mieście. Ale ten, co postać sługi na siebie przyjął, i nie sądzić jeno być sądzonym przychodził (Jan 12, 47), Betlejem wybrał na narodziny, Jeruzalem na mękę. Gdy zaś Herod posłyszał, że książę żydowskie przyszło na świat, zatrwożył się straszliwie, bo podejrzewał w nim swego następcę. Począł tedy knuć zgubę sprawcy zbawienia, a obłudnie przyrzekał oddać mu pokłon. Jakże byłby szczęśliwym, gdyby wiarę Mędrców biorąc sobie za wzór, obrócił na chwałę Bożą, co zużył na podstęp (Mt. 2, 8). O bezbożności zaślepiona niemądrym współzawodnictwem! Okrucieństwem chciałabyś pokrzyżować Boże plany. Pan Świata, dawca wiecznego królestwa, nie szuka doczesnego panowania (Jan 18, 36). Na co się porywasz? Obalić to, co objęte niezmiennym porządkiem postanowień? Uprzedzić zbrodniczy zamach, dla innych zachowany? Śmierć Chrystusa nie na twój czas jest przeznaczona 1. Poprzedzi ją założenie fundamentów Ewangelii, poprzedzi ją ogłoszenie królestwa Bożego, poprzedzą uzdrowienia chorych, poprzedzą cuda. Po co obciążać siebie tym, co inni popełnić mają? Czemu, co oni wykonają w przyszłości, swoją chcesz uczynić zbrodnią? Na niczym spełznie twój zamysł zbrodniczy, czemuż więc rzucasz się w otchłań samej winy i odpowiedzialności? Nic nie wskórasz knowaniem swoim, niczego nie dokonasz. Ten, co przyszedł na ten świat według woli swojej, mocą swojej decyzji zejdzie z tego świata.

    Osiągają tedy Magowie swój cel upragniony. Za przewodnictwem tejże gwiazdy w dalszą ruszywszy drogę, znajdują dziecię (Mt. 2, 9), naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Adorują Słowo w ciele, Mądrość w dziecinie, Moc w słabości, Pana Chwały w prawdziwie ludzkiej naturze. Aby zaś cud wiary i poznania swego zamanifestować na zewnątrz, zaświadczają darami, co w sercu za prawdę uznają: Bogu kadzidło, człowiekowi mirrę, królowi złoto składają w ofierze (Mt. 2, 11), głębokim wejrzeniem ducha czcząc boską i ludzką naturę w jednej osobie; boć na skutek tego zjednoczenia odrębne właściwości każdej z dwu natur w królewskiej godności (in potestate) nie szły samopas oddzielnie.

  3. Kiedy jednak Magowie wrócili się do krainy swojej, a Jezusa za Bożym ostrzeżeniem przeniesiono do Egiptu (Mt. 2, 13), dochodzi do wybuchu szaleńczych, choć bezcelowych, zamysłów Heroda. Wydaje on rozkaz wymordowania w Betlejemie wszystkich niemowląt. Ponieważ nie wie, którego z nich ma się obawiać, na cały podejrzany przez siebie wiek rozciąga swój wyrok (Mt. 2, 16). Ale co król bezbożny ścina z tego świata, Chrystus wszczepia w niebo; nie oddał jeszcze nakładu swojej krwi na ich odkupienie, a już im udziela godności męczenników.

    Podnieście tedy, najmilsi, wierzące serca wasze do słońca łaski, do wiecznego światła! Oddając hołd tajemnicom – temu świętemu nakładowi w sprawę zbawienia ludzkiego – z tego, co dla was się działo, bierzcie kierunek dla swoich dążności. Miłujcie czystość niewinnego życia, wszakci Chrystus jest synem dziewictwa, „Powstrzymujcie się od pożądliwości cielesnych, co walczą przeciwko duszy” (1 Piotr 2, 11), tak upomina nas własnymi słowy spoczywający tutaj błogosławiony Apostoł (Piotr). „Bądźcie dziećmi co do złości” (1 Kor. 14, 20), boć Pan chwały przyjął na się kształt dziecięcia. Praktykujcie pokorę. Wszak Syn Boży raczył tą cnotą budować uczniów swoich (Mt. 11, 29). Przepaszcie się mocą cierpliwości; przez nią dusze wasze posiąść możecie (Łk. 21, 19): boć ten, co wszystkich jest zbawieniem, wszystkich też jest mocą. „Co w górze jest, miłujcie, nie co na ziemi” (Kol. 3, 2). Podążajcie wytrwale drogą Prawdy i Życia! Nie dajcie się powstrzymać temu, co ziemskie! Wszakci niebo dziedzictwem waszym! przez Jezusa Chrystusa, tego Pana naszego, który z Ojcem i Duchem Św. żyje i króluje na wieki.

Footnotes:

1

Przeznaczona jest ona na czas Heroda Antypasa, syna, wymienionego tutaj, Heroda pierwszego.

Tags: św Leon Wielki Objawienie Pańskie
Pozostałe wpisy
Creative Commons License
citatio.pl by Citatio.pl is licensed under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License.